RAI returns to recount Italy’s greatest financial crisis since the end of the XIX century. Directed by Stefano Orealli and starring Beppe Fiorello, the Scandal of the Roman Bank, was filmed in Rome for two weeks and Belgrade for eight weeks. The cast comprises of Andrea Osvart, Lando Buzzanca, Vincent Perez, Marcello Mazzarella, Ninni Bruschetta and Luigi Burruano Maria, among others. Serbian actors include Katarina Radivojevic, Svetozar Cvetkovic, Miki Krstovic, Lena Bogdanovic and Eva Ras. The film’s executive producer in Serbia is Film 87.

But Coburn's own favorite movies, he said, were made by his favorite director, Sam Peckinpah, who used him for the first time in "Major Dundee"--a 1965 Western that was not widely seen at the time, but has become, in retrospect, one of Peckinpah's masterpieces. He used him again in "Pat Garrett and Billy the Kid" (1973), a revisionist version of Western history, and in "Cross of Iron" (1977), a war movie made under great difficulty in Yugoslavia, and released to a puzzled critical reception.

From the Yugoslavian experience, however, comes Coburn's favorite story about Peckinpah: "Sam would simply hole up on the weekends with a whiskey bottle. So we went to him and said, 'Come, on, Sam! We're only a few hours' drive from Venice. Let's go look at the gondolas.' Sam came along. But when he got to his hotel in Venice, he went straight upstairs and stayed there. The next day, in the lobby of the hotel, I ran into Federico Fellini. I told him Sam was upstairs. Fellini insisted on being taken to meet him. He said Peckinpah was one of his favorite directors.

"So, we went upstairs. I knocked on Sam's door. Sam growled, 'Who is it?' I said it was me. He said to come in. We walked in, He was lying stark naked on top of his bed with a bottle in his hand. 'Sam,' I said, 'I'd like you to meet Federico Fellini.' Sam opened his eyes, sat straight up in bed, said, 'Thank you so very much for giving us all those wonderful films,' and fell back on the bed again, And that was the historic meeting of two great directors."

Film In Serbia launches at California's Locations Trade Show
Jeremy Kay
19 Apr 2009 22:58



A consortium of more than 20 Serbian production companies backed by the USAID Serbia Competitiveness Project announced the conception of Film In Serbia at the Locations Trade Show in Santa Monica over the weekend.

The member producers will serve on an advisory board and work with the USAID Serbia Competitiveness Project, a US government initiative, to establish a film commission by 2010.

In the past two years Serbia has been the location for such titles as Endgame Entertainment’s The Brothers Bloom, RAI's Einstein, Europa Corp's District 13 – Ultimatum, and Berlinale entry Human Zoo by Rie Rasmussen. Ralph Fiennes' directorial debut Coriolanus is scheduled to start shooting in Belgrade in spring 2010.

“We would love to meet anyone interested in the advantages of the Serbian film industry,” Andjelka Vlaisavljevic, a leading Serbian producer and member of the advisory committee of the Serbia Film Commission, said.

“In recent years, Serbia has re-emerged as a very attractive international film destination. Belgrade is a hot new cosmopolitan destination for international, feature, documentary and commercial film markets. The country is buzzing with an unparalleled energy.”

The USAID Serbia Competitiveness Project was launched in 2007 to promote international economic development of key Serbian industries.

“Serbia offers an exceptionally attractive locale for international productions,” Sharon R Valentine, deputy director of the USAID Serbia Competitiveness Project, said. “It is extremely cost-competitive, has highly skilled technical and creative talent and production facilities, a solid industry infrastructure, a legacy of global film production in the country, strong film incentives, and a diversity of unique locations.”

Novi film reditelja SERBIAN SCARSa

Cat City
Read other reviews about this film

Powered By An Out of Pocket Films presentation. (International sales: CineTel Films, Los Angeles.) Produced by Patrick Stack. Executive producer, Gregg Giuffria. Directed by Brent Huff. Screenplay, Huff, Douglas L. Walton, William Shockley.

With: Rebecca Pidgeon, Julian Sands, Brian Dennehy, Alano Massi, Shawn Huff, William Shockley, Lou Beatty Jr., Edward Kerr.
"Cat City" drags in enough moldy film-noir leftovers to make any genre-savvy viewer want to show it the door. That it actually co-stars Rebecca Pidgeon, Brian Dennehy and Julian Sands may suggest how far even good actors might go to look for work, yet even they can't possibly revive the screenplay equivalent of a dead-cat bounce. The usual cheating husband/suspicious-wife/shady-deals-gone-bad plot might fool enough foreign customers to eke out a few sales abroad, plus some vid and cable leftovers.
P.I. Harold (Dennehy) informs attorney Victoria (Pidgeon) that her Palm Springs real estate hubby Nick (Sands) is cheating on her, but that's nothing compared with the rotten Cathedral City casino deal on which Nick has lost a fortune, making other investors poorer in the process. A stranger (Alano Massi), claiming to be an associate's friend, comes to stay at Nick and Victoria's, but he's so obviously not who he claims to be, it's a wonder this supposedly smart couple doesn't give him the boot. On such hackneyed plot hooks hangs a movie that feels at least a decade out of date.

Camera (color), Rudy Harbon; editor, Pete Sepenuk; music, Tor Hyams; production designer, Lori Mazuer; costume designer, Lynn Brannelly. Reviewed on DVD, Los Angeles, April 11, 2009. (In Method Fest, Los Angeles; Palm Springs Film Festival.) Running time: 90 MIN.

Otišao je jedan od najredovnijih "stranaca u raju".

http://dobanevinosti.blogspot.com/2009/ ... -2009.html

Pogledao sam OKOVANE ŠOFERE Vladimira Pavlovića.

Kopija je bila jedva gledljiva tako da moj sud o ovom filmu treba uzeti sa velikom rezervom. Ovo je jedna od onih bizarnih telekiniranih kopija u kojoj kamera luta po ekranu, i uopšte ne znam kako je neko uopšte "snimio" ovo elektronsko izdanje filma.

Ipak, kako god bilo, ne verujem da bi bolja kopija učinila ovaj film suštinski boljim, iako bi možda sam čin gledanja bio podnošljiviji.

OKOVANI ŠOFERI je sovjetsko-jugoslovenska koprodukcija između Mosfilma i crnogorskih filmskih kuća. Režirao je Vladimir Pavlović, jedna gotovo ratkodraževićevska ličnost našeg filma. Debitovao je sa niskobudžetnim filmom DECA VOJVODE ŠMITA u Kino Klubu, da bi se potom povezao sa Rusima i provodio vreme pola u Jugoslaviji a pola u SSSRu. U tom periodu su razne priče kolale o njemu, od toga da je IBovac do toga da je špijun jedne od strana, međutim, definitivno je spadao u veštije poznavaoce sovjetskog sistema što se tiče korupcije, šverca i bio je go to guy ako je ikome bilo potrebno da mu se nešto završi u SSSR. Takođe, bio je veliki erotoman, a SSSR je bio idealno mesto za tu vrstu akcija. U vreme kada je radio za Mosfilm, imao je kancelariju tačno preko puta Kurosawine što govori o njegovom položaju u SSSR. Pavlović je čovek o kome bi bilo zanimljivo snimiti biopic.

U svakom slučaju, kad se povezao sa Rusima, nažalost napustio ga je talenat tako da su OKOVANI ŠOFERI film u kome se očekivano visok tehnički nivo ruske ekipe, koji je u tom trenutku iznad našeg partizanskog filma, smenjuje sa očajnim vođenjem karaktera i priče što je šteta pošto OKOVANI ŠOFERI imaju premisu blisku NADNICI ZA STRAH i production value koji je mogao da ispoštuje tu koncepciju. Na sve to izašao je dve godine pre Billy Friedkinovog SORCERERa, tako da nije imao ni taj vid konkurencije.

U svakom slučaju,. OKOVANI ŠOFERI su samo za najfanatičnije ljubitelje partizanskog filma i kompletiste.

* 1/2 / * * * *

Najzad da se nešto zaista očekivano snima kod nas...

http://dobanevinosti.blogspot.com/2009/ ... -raju.html

Režiser Stjuart Urban na jesen u Srbiji
Film o Hitleru u Beogradu


Filmska kompanija „Pink Films International”, čiji je vlasnik Željko Mitrović, na ovogodišnjem festivalu u Kanu promoviše svoje filmske studije u Šimanovcima, a već je pao i prvi konkretan dogovor - u Beogradu će se snimati film „I Was a Hitler’s Weatherman” reditelja Stjuarta Urbana.

Mitrović će se na Filmskog festivalu u Kanu još jednom sastati sa ekipom reditelja Stjuarta Urbana, koja treba da snima komediju „I Was a Hitler’s Weatherman”. Vunderkind Stjuart Urban je sa trinaest godina snimio dokumentarac o ratu na Foklandima i za to dobio nagradu u Kanu. Godine 1999. snimio je film „Protiv rata”, koji govori o NATO bombardovanju Beograda, za koji mu je scenario napisao Harold Pinter. Pregovori o koprodukciji novog Urbanovog filma koji je smešten u period Drugog svetskog rata između „Pink Film International” studija i britanske producentske kuće, vođeni prethodnih meseci, sada ulaze u završnu fazu. Na listi glumaca, za sada nezvaničnoj, nalaze se pozorišni i filmski velikani ser Derek Džakobi („Hamlet”, „Gosford park”, „Gladijator”) i Mišel Gambon, zatim jedan od najvećih britanskih komičara današnjice Li Evans („The Fifth Element”, „There is Something About Mary”) i Stenli Tući („The Terminal”, „The Life and Death of Peter Sellers”). U filmu Li Evans igra mladog Jevrejina koji se krije od vihora rata, a na kraju završi pretvarajući se da je nemački meteorolog Ernest Deisin. Toliko je dobar na svom novom poslu da ga Hitler (Stenli Tući) uzima za ličnog meteorologa…


- Planovi naše filmske kuće su zaista ozbiljni. U Kanu ćemo promovisati mogućnosti PFI studija, koji su po cenama najpovoljniji u regionu. Na jesen ćemo snimati nekoliko filmova sa filmskim producentskim kućama iz Amerike i Engleske. Zasad su pregovori u toku, a ja očekujem da u Kanu potpišemo i prve zvanične ugovore - kaže za „Blic” Mitrović.

Konačno sam pogledao SERBIAN SCARS, danas u 19h, drug i ja smo bili potpuno sami u oronuloj sali bioskopa "zvezda". Film je prikazan sa digitalnog zapisa što je svemu dalo poseban grindhouse ugođaj.

U dubini duše, nadao sam se da će film biti odvratan na zabavan način, ali nije bio. Postoji mogućnost da sam ja malo izgubio sposobnost da uživam u smeću, a možda ovaj film nije loš na zabavan način.

Hajde da na početku postavimo SERBIAN SCARS u kontekst novog serbsploitation talasa. ZONA MRTVIH je daleko bolje od SERBIAN SCARS iako SCARSi imaju izvesnu superiornost u nekim važnim domenima. Pre svega, montaža SCARSa je mnogo bolja i čini film efikasnijim i nepretencioznijim od ZONE. SCARS ima onu klasičnu exploitation monatažu o kojoj sam već govorio kada sam pisao o DEATHSPORTu. Ni ne pretvara se da je reč o nekom ozbiljnom storytellingu već pokušava da iz materijala snimljenog za dva dinara napravi što efektniju celinu. Dok ZONA pada zbog tog pričam-ti-priču momenta.

Drugi superioran detalj je svakako gluma pošto SERBIAN SCARS ima više English-speakera u prvoj postavi, a i oni koji nisu bolje govore engleski od spornih članova ZONINE podele. Isto tako, SCARS realno ima mnogo jaču glumačku postavu, ne samo zbog Madsena, Dacascosa, pa čak i Huffa, nego i zbog Sergeja.

Ipak, uprkos ovim trima prednostima SCARSa, ZONA je mnogo bolji film. Iako su SCARS i ZONA snimani približno isti broj dana - ZONA je snimana 30, a SCARSi 28, ZONA nudi mnogo više akcije, mnogo više spektakularnih scena, mnogo više pucnjave. Iako ima lošije glumce, ZONA ima mnogo boljeg leada, pošto SCARSi pored živih Madsena i Dacascosa kao leada ima nedonošče Rajčića. Konačno, iako je lošije montirana, ZONA ima koherentniju priču, jasnije su namere junaka i njihovi problemi.

Konačno, u samom materijalu se vidi da je ZONA maštovitije realizovana. SCARS u svojim akcionim set-pieceovima ne prevazilazi nivo filma DO KOSKE.

U tom smislu, iako se ni u slučaju ZONE ni SCARSa ne može govoriti o stvarima koje iskoračuju previše izvan onoga što smo navikli da gledamo u domenu srpskih egzekucija tipičnih žanrrovskih figura (scene pucnjave i sl.), ZONA je ipak bliža boljim srpskim primerima takvih stvari nego SCARSi.

Dakle, ovo je film koji više liči na neki neuspeli srpski pokušaj žanrovskog filma nego na DTV. U tom smislu teško je naći poređenje u DTV tradiciji. Možda je eventualno Dolph Lundgren po ex-SSSRu snimao filmove ovog kapaciteta, uostalom njegovi DTV naslovi su poznati kao najslabiji u tom kvartetu Seagal-Van Damme-Snipes-Lundgren. Jedino je Dolph od ovih delija radio DTV sa istinski inept rediteljima, što Brent Huff u teoriji možda i nije, međutim sa saradnicima koje je imao u ovom filmu, sigurno da i nije mogao bolje.

Inside info kaže da je Huff bio očajan na snimanju i da je jedini razlog zbog kog je uopšte ostao do kraja bio honorar koji je očekivao i bez kog nije smeo da se vrati kući.

U tom smislu, Huff čak i glumi u filmu, kao i line producer Todd Whitaker, što SERBIAN SCARSu daje šarm studentskog filma.

Što se netačnosti i gluposti u filmu tiče, mislim da su Kunac i Ginger pobrojali većinu. Ja bih možda dodao da šiptarski terorista kog igra Madsen konstantno komentariše američki bejzbol i koristi ga kao metaforu za neke svoje priče, što je zaista dosta neobično ako imamo u vidu da bejzbol nije previše popularan u Evropi.

Međutim, ono što je moj primarni utisak vezan za ovaj film jeste ego trip iz koga je on nastao. Zaista je nestvarno da je neko toliko očigledno netalentovan za glumu, i toliko nefilmičan kao što je Vladimir Rajčić preduzeo ovoliku akciju ne bi li snimio svoj showcase i postao akciona zvezda. Tako nešto je pokušao Gidra, ali ne samo da je njegov finalni produkt bio mnogo zabavniji, uostalom radio ga je italo veteran Guido Zurlli, nego osim naših lokalnih glumaca, i koliko se sećam jednog šibadžije iz tadašnjih borilačkih filmova (da li je to bio neko tipa Bolo Yeunga ili tako nešto - koji ima jednu scenu snimljenu na nekoj plaži - očigledno mimo snimanja celog filma) zaista nema nijedno iole ugledno ime na špici. Potpuno je neverovatno da je Rajčić učinio toliki napor da dovede Madsena i Dacascosa, ljude koji imaju ne samo ime već i izvesni šarm u posrnulosti svojih karijera, a u krajnjoj liniji povremeno dobijaju barem epizodne uloge u theatrical naslovima. Zaista nijedan naslov u Dacascosovoj filmografiji recimo ne sugeriše da bi on spao na to da glumi sa Rajčićem i da mu bude sidekick.

S druge strane, potpuno iracionalna medijska promocija u kojoj već dve i po godine, Rajčići lažu našu javnost (što je njihovo pravo) i novinari koji sve te kaži objavljuju bez ikakve provere, dostiže svoj vrhunac u trenutku kad se film (nije) pojavio u bioskopima a gluposti i dalje nastavljaju da izlaze po štampi. To je posle Rajčićevog ego tripa svakako drugi najsnažniji utisak.

Pogledao sam BANLIEUE 13 ULTIMATUM Patricka Alessandrina.

Iako me je ovaj film po definiciji zanimao kao nastavak izvornog B13 koji predstavlja bitnu kariku u evoluciji savremenog akcionog filma - iz najmanje dva razloga - prvo zbog uvođenja parkoura u svetski akcioni mainstream (iako ovo nije prvi parkour film), drugo zbog pomeranja Pierre Morela sa mesta DPa na poziciju reditelja što je kasnije rezultiralo filmom TAKEN. Sporedni efekti kao što je odlazak Cyril Rafaellija u Holivud su takođe bitni.

Međutim, dodatnu pažnju privukao je zbog toga što je sniman u Beogradu. Prošle godine sam bio u poseti jednom od setova, i drago mi je što je baš scena čije smo snimanje gledali ušla u film. Tokom posete setu, srpski filmski radnici su se ponašali kao da to što rade reditelj Alessandrin (stari Bessonov saradnik koji ipak nikada nije bio u prvoj ligi njegovih ljudi) i DP Jean-Francois Hensgens nije ništa posebno, da su oni viđali i ozbiljnije ekipe.

Međutim, rezultat je jedan od najinteresantnijih prikaza Beograda ikada privoljenih na filmsku traku. Beograd u principu najviše glumi naslovni geto i novobeogradske zgrade su okosnica svih situacija u B13. Scenografski i kostimografski, NBG je potpuno transformisan i izgleda kao osavremenjena apokaliptična geto vizija iz nekog Carpenterovog filma tipa ESCAPE FROM NEW YORK, samo sa, naravno, modernijim prikazom bandi koje su etnički još egzotičnije.

Novi Beograd je poprište i nekih sjajnih akcionih scena, među kojima se naravno izdvaja potera za David Belleom po novobeogradskim soliterima. Mislim da oni koji žive na Novom Beogradu mogu još preciznije konstatovati šta je snimano u kom kraju odnosno bloku.

B13 je bio inovativan film zbog uvođenja parkoura ui mainstream (raniji parkour filmovi su bili više francuski fenomen) ali je u pojedinim segmentima bio nešto slabije dizajniran. B13 ULTIMATUM je zaokruženiji na nivou ukupnog produkcionog dizajna i dok je B13 bio šupalj u tom domenu, ULTIMATUM deluje kao da je temeljno urađen. Kad je reč o rediteljskom konceptu, Alessandrin uvodi dosta kadrova snimljenih steadicamom, i dosta kadrova u kojima praktično kruži oko glumaca a pogled oko glumca od 360 stepeni daje filmu naročitu produkcionu vrednost i atmosferu. Alessandrin i Hensgens insistiraju na pokretima kamere, i prenose sve one najpozitivnije uticaje britanskih i američkih televizijskih serija.

Borilačke scene su sjajne, i imaju taj utisak da su ih ljudi stvarno izvodili pred kamerama, dakle nema quick-cuttinga, sve je jasno. Štaviše, pojedini kadrovi se ponavljaju u različitim brzinama što s jedne strane jeste tradicija potekla od Peckinpaha, i kasnije Hong Konga, ali u suštini, mislim da je u ovom filmu više u službi reprize dobrog poteza iz sportskog prenosa, odnosno da postoje kadrovi kojima je ekipa bila izrazito oduševljena i da je prosto želela da ih ponovi. Međuim, to je sasvim u konvenciji žanra.

Ono što bi se na širem planu, kako scenaristički, tako i rediteljski, moglo zameriti filmu B13 ULTIMATUM jeste prilično antiklimaktično finale. Umesto velike spektakularne akcije, film se završava sa par cheesy mrinih scena, čiji problem nije u tome što su cheesy, to je usotalom takođe u konvenciji, nego zato što na kraju nema velike katarzične borbe već se katarza odvija na nivou karaktera a bez fizičke manifestacije. Ne mogu reći da pe toga nisam bio zadovoljen količnom borbe, ali očekivao sam da će i negativci imati neke borilačke skillove. Nažalost, Besson ih je koncipirao kao wimpove manipulante bez borilačkih veština.

Ono što iz današnje vizure deluje potpuno neverovatno jeste činjenica da uparvo Francuska proizvodi back to basics akcijaše u kojima su ponovo u prvom planu fizičke sposobnosti performera što je ranije bilo isključivo vezano za HK, zatim da su to priče koje imaju taj neki američki, otpadnički, geto pristup kakav smo viđali kod Carpentera i Hilla, i samim tim se obraća publici sa margine. Dok se ranije i sam Bessonov opus mogao smatrati nekom vrstom upmarket žanrovskog filma, za elitizam unutar repertoarskog filma, danas je američki repertoarski film postao više elitistički od francuskog. Filmovi poput B13 i TAKEN su naslovi koje je zaista lako zamisliti da se puštaju u 20. oktobru. I ono što je još važnijem, ti filmovi su zaista stilski relavntni i nude nešto novo, iako se bave onim što bi se uslovno moglo smtrati "starim" na neki način i prevaziđenim.

Posle dosta dugog perioda proizvodnje polovičnih akcionih filmova Europa Corp. najzad pravi kvalitetne, zaokružene filmove i ima svoje mesto na savremenom akcionom tržištu, i to ne samo u komercijalnom već i u estetskom smislu.

Što se Beograda tiče, mislim da je B13U zanimljiv showcase za beogradske lokacije a i priličan šamar našim rediteljima koji često sa mnogo manje uspeha slikaju Novi Beograd.

* * * / * * * *

Latest info.

Ovaj film će biti sniman kod nas:

http://www.imdb.com/title/tt1446147/

John Stockwell je odličan reditelj čiji kvalitet nije u potpunosti prepoznat. INTO THE BLUE i TURISTAS su bili vrlo solidni filmovi i lepo je što će takav tip biti jedan od "stranaca u raju".

Pogledao sam POSLEDNJI MOST Helmuta Kautnera, WW2 film koji je ovaj veliki nemački reditelj snimio 1954. godine u SFRJ.

U ovom filmu, pored Kautnera, koji je veliko ime nemačkog filma, učestvuju i velike nemačke zvezde Bernhard Wicki i Maria Schell. O Kautneru je dovoljno reći da ga recimo Dinko Tucaković smatra najvećim stilistom posle Max Ophulsa, što je po meni malo preterano, no ipak nesumnjivo je reč o izuzetno značajnom reditelju koji je svojim doalskom u Jugoslvaiju u tom trenutku doneo jedan potpuno novi nivo filmmakinga.

Kautner je dosta režirao posle rata ali njegovi ključni filmovi nastali su za vreme Trećeg Rajha. Ipak, za razliku od Harlana, njegov rad za vreme nacizma nije bio sporan pošto su njegovi filmovi uglavnom bili slabo vezani za propagiranje nacizma, a neki su smatrani defetističkim. Stoga je on već 1947. nastavio a radom.

Kautnerov film se po zrelosti rediteljskog rukopisa definitivno izdvaja iz ponude jugoslovenskog filma u tom trenutku i u potpunosti je reč o naslovu koji je sinhron sa aktuelnom kinematografijom svog vremena.

Sama priča govori o nemačkoj lekarki koji otmu partizani i ona im prvo nevoljno pomaže ali zatim shvati njihovu borbu i odlučuje da im iskreno pomogne koliko može. Iako je poetna priče prilično na prvu loptu, Maria Schell i Kautner su napravili relativno interesantan lik pošto ona ni u jdnim trenutku ne postaje antideutscher već naprosto misli da je partizanima potrebna pomoć.

Drugi detalj po kome se POSLEDNJI MOST izdvaja iz kanona tipičnog partizanskog filma jeste vremenski period koji zauzima priča. Naime, u ovo vreme, a i kasnije, partizanski filmovi su se uglavnom bavili jednom akcijom a POSLEDNJI MOST pokušava da israti ceo ratni angažman svoje junakinje koji u ovouj priči obuhvata tri velike operacije među kojima je centralna evakuacija ranjenika koja će kasnije biti spektakularno ovekovečena u filmu Veljka Bulajića BITKA NA NERETVI.

Jugoslovenski likovi imaju značajnu ulogu u filmu ali oni su više tu u funkciji ilustrovanja NOBa stranoj publici i po filmu bi se reklo da je više reč o nemačkom pokajničćkom filmu ili jugoslovenskom filmu tempiranom za inostranstvo. Ako imammo u vidu da je reč o koprodukciji, ovaj film je verovatno i jedno i drugo.

Scene bitaka su majstorski realizovane. Brza Neretva ima značajnu ulogu u najspektakularnijem obračunu između partizana i nemačkih borbenih čamaca. Sam stil borbe je realističan iako Kautner ne preza ni od stuntova ni od melodrame. Ipak, POSLEDNJI MOST još uvek spada u onu ranu fazu partizanskog filma u kome je akcenat na stradanju, pričama o nabavci lekova, tihoj ilegali, sakrivanju, pre nego što je došlo do Yugoslav empowement filmova Hajrduina Krvavca u kojima su partizani transformisali u punokrvne akcione heroje a Mitrovićevim vestren obrascim priključeni su i comic book uticaji.

U suštini, pedesete u partizanskom filmu obeležene su pijetetom i krajnje ozbiljnim tretmanom ratnog iskustva i traume.

POSLEDNJI MOST je zahvaljujući Helmutu Kautneru jedan od stilski najuspelijih jugoslovenskih filmova tokom pedesetih i solidna ratna priča koja veštinom egzekucije prevazilazi neke od svojih ideoloških naivnosti.

* * * / * * * *

Pros pick best places for filmmaking
Industry insiders choose world's greatest locations
By IAIN BLAIR
'Wall Street 2'

'Wall Street 2'
• Locations photo gallery
Variety recently conducted an online poll among several hundred location managers, unit production managers, cinematographers, directors and assistant directors asking them to rate their favorite locations according to visual appeal, incentives, film-office support, production resources, and ability to substitute for another location.

The top five North American locations and the top five international locations, ranked here by overall excellence, are regions or cities that scored high on most or all of the criteria. Following these top 10 locations is a list of places cited by the polled pros for excelling in specific categories.

TOP 5 NORTH AMERICAN LOCATIONS

#1 California

Los Angeles and environs, San Diego, San Francisco and spots throughout the state

While California reels from the double whammy of a lousy economy and continued runaway production, it's easy to forget just how much the state has to offer. It still has the deepest talent pool -- both in front of and behind the camera -- and the largest and most technologically advanced production infrastructure and equipment in the world.

Plus, the state offers varied outdoor locations, including snow-capped mountains, sandy beaches, rolling vineyards and misty forests -- not to mention the hilly streets of San Francisco and palm-fringed urban landscape of L.A. The state's coast has hosted such films as "Sideways" and "Pirates of the Caribbean 3," its arid stretches have doubled for Iraq and Afghanistan, and at the center of the action is Hollywood, the longtime center of the global entertainment industry, with its backlots and studios.

Now, for the first time, California has taken steps to stem runaway production. The state enacted a 20%-25% tax credit -- in a bill signed by Gov. Arnold Schwarzenegger, who made his name in Hollywood -- that went into effect July 1.

#2 New York

Manhattan, the rest of New York City plus upstate locations

Filmmakers have flocked to the Big Apple since the early days of cinema, drawn by its restless energy, its world-famous skyscrapers and backdrops that range from the mansions of Fifth Avenue to the gritty back alleys of Hell's Kitchen. There's no more authentic place to capture a New York street scene, as Oliver Stone is currently doing in "Wall Street 2," or to create a mythical New York, as Woody Allen has done.

The city boasts an abundance of skilled crews and major studios like Silvercup, Kaufman-Astoria and Steiner -- plus the facilities of the TV networks headquartered there.

Outside the city, filmmakers have long explored locations ranging from Long Island, the Hudson Valley, the Catskills and other picturesque regions. Helping the state attract productions: a 30%-35% refundable state tax credit on qualified expenses.

#3 New Mexico

Albuquerque, other cities and remote areas

Known for scenery that ranges from white desert sands to forested mountains, New Mexico also offers a 25% tax rebate on all production costs and local labor payments. This aggressive incentive has spurred a heavy production slate, promoting growth in studio and stage space. This year alone has seen 15 major feature film productions as well as various TV series. The newest facility is the giant Albuquerque Studios complex, joining Albuquerque-based Rio Grande Studios. But while Albuquerque remains the center of gravity, production is also moving to remoter areas like Deming ("Indiana Jones 4"), Clovis ("Believe in Me") and Las Cruces ("Transformers"). The state claims the largest crew base outside the coasts -- more than 3,000. A new studio complex is being built in Santa Fe.

#4 Chicago

Prototypical urban America

With its iconic downtown skyline, mix of traditional and radical architecture, historic neighborhoods and modern city life -- all fronted by Lake Michigan -- the Windy City exerts a powerful pull over filmmakers. Add in the 30% transferable tax credit and it's clear why the Illinois Film Office has been successful. Since the late '80s, more than 800 feature films and television projects have made use of local soundstages (the Chicago Production Center, Chicago Studio Center, NBC Studio) and the city's cinematic locations, including "Public Enemies," "Traitor," frequent visitor "ER" and "The Dark Knight." Chicago, a center of advertising and TV commercial production, also boasts a deep crew base, high-end post facilities and multiple equipment-rental houses.

#5 Louisiana

New Orleans, other cities and parishes

Louisiana isn't just the boisterous Big Easy, soggy bayous and graceful old plantations draped with Spanish moss. The northeast has pine forests, rolling hills and small towns that can double for many other places. But the state's main attraction may be its 25% transferable tax credit coupled with large studio and stage facilities. These include Raleigh Studios Baton Rouge, StageWorks in Shreveport and Louisiana Film Studios in Elmwood. Shreveport also boasts the Louisiana Wave Studio, with a 750,000-gallon tank originally built for Disney's "The Guardian." New Orleans has bounced back post-Katrina; Tony Scott and Jerry Bruckheimer got the ball rolling by shooting "Deja Vu" there soon after the disaster. Shreveport has positioned itself as a production center ("Mad Money," "True Blood," "Premonition"), and local locations doubled for Washington, D.C., in Oliver Stone's "W."

TOP 5 INTERNATIONAL LOCATIONS

#1 Morocco

Cities and landscapes

A short list of filmmakers who've shot in Morocco reads like a Who's Who of Old Hollywood: Orson Welles, Alfred Hitchcock, John Huston, Henry Hathaway and David Lean. More recently, Morocco was the location for Martin Scorsese's "The Last Temptation of Christ" and "Kundun"; Oliver Stone's "Alexander"; and Ridley Scott's "Gladiator," "Black Hawk Down," "Kingdom of Heaven" and "Body of Lies." Other high-profile productions include "Babel," "Troy," "The Mummy" franchise and "Prince of Persia," currently filming. The country's locations range from Mediterranean coastline to mountains and desert, and uniquely Moroccan skylines in Casablanca, Tangiers, Marrakech, Fez and Rabat.

The country boasts a solid cinema infrastructure. Thanks to their long experience, Morocco's film companies have developed a full gamut of production services, including location scouting, equipment and office rental, crew hiring, shooting permits, transportation, catering and accommodations. Local crews are often bilingual and accustomed to working with foreign productions, and location fees are low. Film companies also coordinate the use of the Moroccan military for the use of tanks, helicopters and aircraft in battle scenes -- assets that might be prohibitively expensive elsewhere.

#2 France

Paris, Provence and the Dordogne region

For an atmosphere of romance, fine cuisine and visual splendors, it's hard to beat France. The iconic cityscapes of Paris -- the Eiffel Tower, Montmartre, the Seine -- have long provided backdrops for films about love and food ("Julie & Julia" being the latest) as well as actioners ("Rush Hour 3"). And in the south and west, Provence and the Dordogne region offer filmmakers a different kind of beauty, with lavender fields, sleepy villages, ruined castles and the spectacular cliff-hugging roads of the Riviera where James Bond raced his Aston Martin.

France has a network of 40 film commissions, experienced crews, deep infrastructure and a long history of filmmaking expertise and foreign production ("G.I. Joe," "The Bourne Ultimatum," "The Da Vinci Code," "Ocean's 12" to name just a few recent examples). The nation's new tax rebate, which the French Parliament enacted last December, created a credit for foreign productions shot in France.

#3 Prague

Center of Central European filmmaking

Prague's long, rich tradition of filmmaking didn't begin with Milos Forman and Saul Zaentz's "Amadeus," but that production helped put the visually beautiful and culturally rich capital of the Czech Republic back on the international stage. Since then, such high-profile films as "Mission: Impossible," "Casino Royale" and "Hannibal Rising" have taken advantage of the city's locations and film-friendly atmosphere. Prague also boasts some of the largest stages in Europe in the Barrandov complex; recent productions include a Disney "Narnia" sequel and "The Illusionist." The latter also used local post/vfx house Universal Production Partners (UPP) for all the effects. Since its establishment in 1994, UPP has worked on shots for Tom Tykwer's "Perfume" and Ron Underwood's "The Year Without Santa Claus," among others.

#4 Spain

Madrid, Barcelona and the Canary Islands

An extensive coastline, desert scenery, high mountains and a culturally rich and diverse architecture have long helped Spain's cinematic development. The country has doubled for the American West (Sergio Leone's "The Good, the Bad and the Ugly"), the Muslim Middle East and many other world locations. Helped by Spain's fledgling incentives, Madrid and Barcelona have attracted filmmakers such as Woody Allen and have also grown into major production centers, supported by homegrown talent including Pedro Almodovar. The cities of Zaragoza and Aragon formed the backdrop to Guillermo del Toro's "Pan's Labyrinth," Malaga is busy with features and commercials, and Alicante now boasts the Ciudad de la Luz studio complex. Spain's Canary Islands offer the rugged, volcanic locations seen in Stanley Kubrick's "2001."

#5 U.K.

London, Edinburgh and elsewhere

The U.K. has a deep pool of acting talent, extensive infrastructure and great crews and facilities -- including the Ealing and Pinewood studios -- that can handle all levels of production, from the biggest sets of the James Bond and Harry Potter franchises to the smallest indie pics. The U.K. also offers an aggressive rebate program. For films budgeted at less than £20 million ($31.8 million), filmmakers can earn up to a 25% tax credit. Add in the natural beauty of the countryside, a widely spoken world language and the architectural appeal of cultural hot spots such as Bath and Edinburgh -- and the advantages become apparent. Contributing to the industry's health today: a plethora of productions from overseas and the solidly booked post and vfx industry in London's Soho

HONORABLE MENTIONS, PRACTICAL CONSIDERATIONS

Best Visual Appeal

Croatia, Hawaii, Panama

Croatia boasts World Heritage sites (Dubrovnik's Old City, Split's Palace of Diocletian), the stunning Dalmatian coastline and Plitvice Lakes National Park with waterfalls and 16 azure lakes. Hawaii is U.S. soil and offers good infrastructure, plus jungle, rain forest, towering cliffs, waterfalls, beaches and sunsets -- and beautiful weather. With its relative proximity to the U.S. and more than 30,000 square miles of terrain, Panama presents filmmakers with a variety of locations, including tropical rain forest, Caribbean beaches, volcanic areas, islands and a cosmopolitan skyline.

Best Incentives

Michigan, Georgia, North Carolina

Michigan grabbed the tax-break spotlight with its pumped-up package of a refundable, assignable credit that ranges from 30% to a whopping 42% of a production's eligible expenses. And the required minimum in-state spend is only $50,000. Georgia offers a transferable tax credit of 20%, with a possible further 10% if a state promo logo is included in the finished production. Minimum spend is $500,000. North Carolina recently upped its incentive to the level of a 25% tax credit on a minimum $250,000 in-state spend.

Best Film-Office Support

Connecticut, Utah, Vancouver

Connecticut's film office offers an online production guide, location gallery and information on local crews, casting and infrastructure. It also serves as a clearinghouse for tax-break information and production services. Vancouver long ago earned the title "Hollywood North," and the British Columbia Film Commission recently celebrated its 30th anniversary of helping productions such as "Night at the Museum 2: Battle of the Smithsonian" and "Watchmen" find locations, crews and post facilities. The Utah Film Commission helps filmmakers deal with permitting, local government agencies and locations that range from "John Ford country" backdrops to alpine meadows and woodlands.

Best Production Resources

Sydney, Montreal, Toronto

Sydney's Fox Studios Australia is a major world destination for film and TV production, and the city has experienced crews and deep infrastructure. Montreal offers expert vfx work, spurred by tax breaks. High-profile films including "The Golden Compass" and "Indiana Jones 4" might shoot elsewhere but still use Montreal's talent pool for effects. Toronto, long home to a strong film and TV production community, is known for facilities, crews and a range of post, animation and vfx services. The first phase of its ambitious FilmPort studio complex opened last year.

Best Doubles for Other Locations

Buenos Aires, Iceland, Arizona

With its handsome, Eurocentric architecture and ambiance, Buenos Aires has long been known as "The Paris of South America" and can also double for London, Berlin, Rome -- even Mumbai (taxis and the train station are virtually identical). Iceland is home to spectacular, almost otherworldly locations that are surprisingly versatile, which is why Clint Eastwood used it to double for the South Pacific's Iwo Jima in "Flags of Our Fathers." It's not just Arizona's famous canyons, deserts and lakes that can twin for foreign lands: Although set in the Middle East, Universal's "The Kingdom" was primarily filmed in the Phoenix area.

Pogledao sam DEATH TRAIN, TV film snimljen po likovima koje je osmislio Alistair MacLean, u režiji David Jacksona, koji je pre svega zanimljiv po tome što je sniman u Hrvatskoj i Sloveniji početkom nedavnih neprijatnosti a drugi razlog je što se Pierce Brosnan kroz lik Michaela Grahama zgrevao za ulogu James Bonda. I zaista, ako imamo u vidu da je igrao u dve ekranizacije Grahamovih avantura, u DEATH TRAINu igra agenta koji više komandos nego špijun ova rola je dosta slična onome što je kasnije igrao u GOLDENEYE. U drugoj ekranizaciji NIGHT WATCH, Brosnan je Grahama igrao više kao špijuna.

Credit Jadran Filma kao koproducenta ovog TV filma koji je imao i veliki plasman na VHS tržištu širom sveta, potvrđuje veliku reputaciju Jadran Filma u svetu korpodukcija. Kad je reč o onome što su u ovom trenutku mogli da pruže "strancima u raju", to je uglavnom old school akcija, old school stuntovi su pucanjem i vozovima koji u tom trenutku možda nisu bili na nivou nekog visokobudžetnog akcionog filma ali svakako jesu više nego dobri kada treba da daju film look nekoj TV produkciji iz tog perioda.

U svakom slučaju, film iako je sniman u Hrvatskoj i Sloveniji uspeva da sasvim pristojno slaže nemačke lokacije kao i neke non-descript američke eksterijere.

Iako je izašao 1992. DEATH TRAIN se u suštini nadovezuje na tradicije ekranizacija Sheldona, Ludluma i Higginsa koje su počele tokom osamdesetih i stoje kao deo tadašnje televizijske kulture.

Zaplet sa vozom koji nosi atomske bombe u principu dominira i ne pruža puno prilike Brosnanu ili Stewartu da razviju svoje likove ali u retkim deonicama kada je ostalo mesta za karaktere, Brosnan se služi rutinskim ali efektnim šarmom tipičnog agenta koji krši naređenja ali je uvek u pravu.

Da nema veze Brosnana kasnje sa Bondom i da nas ne zanima kako izgleda ex-Yu na ekranu, teško da bi postojalo išta što bi moglo preporučiti ovaj rutinski TV proizvod za gledanje.

Films of 2009 took advantage of locales to complement stories and augment personnages. Here is a list of possible contenders:

Bright Star
Budget: $8.5 million
Incentives: U.K. Film Council (New Cinema Fund), U.K. tax relief, Film Finance Corp., New South Wales Film and Television Office

Cheri
Budget: $23 million
Incentives: Filmstiftung NRW, U.K. Film Council (Premiere Fund), Ile de France Film Commission (Fond de Soutien)

Coco Before Chanel
Budget: $23 million
Incentives: Logistical support from the Paris Film Office and the Basse-Normandie Film Commission

District 9
Budget: $30 million
Incentives: South African Dept. of Trade and Industry tax rebate; location support from the Gauteng Film Commission, South Africa; British Columbia’s Production Service Tax Credit

An Education
Budget: $7.5 million
Incentives: U.K. tax relief

The Hurt Locker
Budget: Under $15 million
Incentives: None, although some logistical help from the Jordanian Film Commission and the Jordanian royal family and government

The Last Station
Budget: $17 million
Incentives: German Federal Film Board, Medienboard Berlin-Brandenburg, Mitteldeutsche Medienfoerderung

Sloterova Srbija


Na leto bi premijerno trebalo da bude prikazan dokumentarni film „Slotera Nika za predsednika” koji je sniman u Srbiji prošle godine tokom posete kanadskog glumca Roba Stjuarta, legendarnog Nika Slotera iz serije „Tropska vrelina”.

Na internetu se može pogledati najavni trejler u trajanju od šest i po minuta, koji nas je podsetio na haos koji je nastao letos kada je Sloter, ovoga puta bez konjskog repa, ponovo osvojio Srbe...

Film koji je snimljen u kanadsko-srpskoj koprodukciji, predstavlja zanimljivo podsećanje na fenomen Nika Slotera, detektiva sa (uvek) raskopčanom košuljom, junaka inače očajne serije „Tropska vrelina”, koji je sticajem okolnosti postao kultni lik u Srbiji sredinom devedesetih.
Na početku trejlera, nakon isečka iz serije (i Slotera sa koktelskim kišobrančićem iza uva), pojavljuje se slika Slobodana Miloševića, scene bombardovanja, protesta 5. oktobra, a zatim Stjuart opisuje kako je slučajno na internetu naleteo na priču kako je lik Nika Slotera „korišćen kao simbol mira i slobode” tokom protesta 1996/97. godine.
Nakon toga, uz zvuke trubača pojavljuje se Stjuartova slika uz rečenicu: „Rob Stjuart je četrdesetsedmogodišnji glumac koji živi sa roditeljima i vozi ’dodž karavan’ iz 1994... Trenutno je nezaposlen”. Sledi prelaz na 3. jun prošle godine i dolazak u Beograd. Šokirani kanadski glumac ne zna šta ga je snašlo, slika se sa mnogobrojnim fanovima koji su ga dočekali na aerodromu i ne krije svoje oduševljenje... Na putu do centra grada gde je zajedno sa članovima grupe „Atheist Rap”, koji su organizovali njegov dolazak, održao konferenciju za novinare, Rob nije mogao da se načudi kada je video ruševine bombardovanih zgrada...
U naredne dve nedelje koliko je boravio u Srbiji, Stjuart se po sopstvenom priznanju proveo najbolje u životu, ljudi su ga presretali na ulici i slikali se s njim, a bio je specijalni gost na rođendanskom koncertu benda „Atheist Rap” u Novom Sadu. Dobri duh iz devedesetih, kako su ga ubrzo prozvali, postao je i počasni građanin Žarkova gde je svojevremeno osvanuo čuveni grafit „Sloteru Niče, Žarkovo ti kliče”, čak je i drvo posadio, a kada se primakao povratak u Kanadu, Stjuart nije mogao da sakrije tugu zbog povratka u sivilo anonimnosti i obećao je da će sigurno ponovo doći u Srbiju.

Havajske košulje Popovića

U trejleru o fenomenu Nika Slotera, između ostalih, pričaju i poznati rok kritičar Peca Popović i njegov sin Dušan.

- Moja deca su odrasla uz Nika Slotera, u kući imamo 14 havajskih košulja, a mlađi sin je verovatno jedini koji je imao američko DVD izdanje sa svim epizodama serije. Kada su Stjuart i njegova ekipa došli kod nas, nisu mogli da veruju kada su moji sinovi doveli još 30 prijatelja koji su svi odreda bili veliki fanovi serije. Sasvim razumljivo, jer njima je Sloter u devedesetim bio isto ono što je za mene bio Džejms Bond i Lun Kralj Ponoći - objašnjava Peca Popović za „Blic” i nastavlja:
- Sloter je bio junak koji je pištoljem mogao da sruši helikopter, uvek okružen lepim ženama, i što je najvažnije on je bio pozitivan primer klincima jer njegov način ponašanja je bio toliko drugačiji od svega negativnog što se tada dešavalo u Srbiji. Iskreno, kada se serija emitovala, tada je nisam gledao, a tek sada sam prepoznao humor i boje koje je nosila, i tada sam u potpunosti razumeo svoju decu.

http://www.blic.rs/Zabava/Vesti/172274/Sloterova-Srbija

Mali doprinos priči o strancima u raju...

Gradonačelnik primio filmske radnike iz SAD-a »
29. Januar. 2010 | 17:45, Izvor : Studio B, Komentari: 0
Gradonačelnik Beograda Dragan Đilas primio je danas u Starom dvoru grupu filmskih radnika iz Sjedinjenih Američkih Država, koji su doputovali u glavni grad da vide kakve su mogućnosti za snimanje filmova



- Beograd se u poslednje vreme mnogo promenio, jer ulažemo znatna sredstva u infrastrukturu, izgradnju mostova, saobraćaj. Ovde ima mnogo ljudi koji se bave filmskim poslom, a i veliki broj Beograđana govori svetske jezike, što umnogome može da olakša snimanje inostranih filmova. Grad će ljudima iz sveta filma koji žele da snimaju ovde u svemu izaći u susret, a za Beograd nema bolje reklame nego da se film velike producentske kuće napravi upravo ovde - istakao je gradonačelnik Dragan Đilas.

Goste će večeras primiti i ministar ekonomije i regionalnog razvoja Mlađan Dinkić.

http://www.studio-b.co.yu/info/vest.php ... ja=Beograd

Ovih dana se priča o snimanju novog horora u Srbiji.

Reč je o filmu 6 DAYS DARK koji bi trebalo da režira Craig McMahon, reditelj dosta slabe reputacije u okvirima žanra u srpsko-američkoj produkciji.

Zvanični sajt kaže da film ima sledeći plot:

http://www.6danamrak.com/about.htm

Obratite pažnju na neverovatne greške na sajtu. Verovatno je priča toliko strašna da su kreatori sajta izgubili svoje poznavanje pravopisa.

Film sniman u Beogradu hit u Italiji

Dvodelni film „Lo scandalo della Banca Romana”, koji je prošle godine sniman u Beogradu, nedavno je sa velikim uspehom prikazan na italijanskoj televiziji RAI 1, a ostvarenje koje je režirao Stefano Reali i u kojem se pojavljuje više od 50 srpskih glumaca je gledalo 6,7 miliona ljudi, mnogo više od najgledanije emisije - italijanskog „Velikog brata”.

Film u produkciji televizije RAI sniman je prošle godine na brojnim lokacijama u Beogradu (u Domu Narodne skupštine, na Belom dvoru, železničkoj stanici...), a deo eksterijera je snimljen u Kotoru i Rimu. U ostvarenju čiji je izvršni producent „Film 87” iz Beograda, glavne uloge tumače Vinsent Perez i Đuzepe Fjorelo, a veliki doprinos uspehu filma „Lo scandalo della Banca Romana” dala je i brojna domaća glumačka ekipa u kojoj se nalazilo više od 50 srpskih glumaca, među kojima su i Ljiljana Blagojević, Aleksandar Gajin, Predrag Ejdus, Irfan Mensur, Slobodan Ćustić, Ivan Bekjarev i mnogi drugi.
Prema očekivanju, film je izazvao veliku pažnju italijanske javnosti jer se bavi jednim od najvećih finansijskih i korupcionaških afera u modernoj istoriji Italije.
Krajem 19. veka „Banka Romana” je bila jedna od šest centralnih banaka u Italiji koje su imale dozvolu za štampanje novčanica. Početkom 1889. tadašnji predsednik veća ministara Frančesko Krispi naredio je da se ispita poslovanje ove banke, a istraga je pokazala da je „Banka Romana” prekršila sve poslovne i etičke norme - štampali su novčanice bez pokrića, a banka je povrh svega davala „pozajmice” najuticajnijim političarima među kojima su bili i Krispi, ali i predsednik vlade Đovani Đioliti!
Inače, priča o skandalu je ispričana iz ugla mladog novinara Matije koji dolazi u Rim i biva uvučen u mrežu korupcije, pranja novca i obračuna. Matija prolazi kroz pakao da bi povratio svoj moralni integritet..

http://www.blic.rs/Zabava/Vesti/175340/ ... u-Italiji-.

http://www.blic.rs/Zabava/Vesti/176234/ ... -u-Srbiji-

Naša sela kao scenografija za film
Kanadski horor u Srbiji
M. Čule | 11. 02. 2010. - 00:02h | Komentara: 1

Filmska ekipa iz Kanade, predvođena poznatim rediteljem Džeremijem Torijem, producentom Danijelom Hiksom i scenaristom Danijelom Vujićem, nedavno je doputovala u Srbiju, u kojoj će snimiti nekoliko horor filmova. Prvi film „Šest dana mraka, priča Tanje J.”, počinje da se snima početkom aprila u selu Velika Reka.



Plakat koji najavljuje film Glavne uloge u filmu tumače Ana Sakić, Saša Joksimović, Dina Prelević, Piter Čefi, Uroš Urošević, Miljana Kravić, a trebalo bi da zaigra i Ana Maljević. Film će se snimati na srpskom i engleskom jeziku.
- Film je priča o neverovatnih šest dana terora i takvog zla za koje eksperti tvrde da je suviše strašno da bi bilo istinito. „Priča Tanje J.” je neobjašnjiv natprirodni fenomen koja će uplašiti svakog - kaže scenarista filma Danijel Vujić, inače poreklom iz Srbije, i objašnjava kako su došli na ideju da snimaju ovde.
- Moja distributerska kuća u Kanadi „Hollydan works”, koja distribuira većinu stranih filmova u zemlje bivše Jugoslavije, ima ugovor sa „Lions Gate”, producentskom kućom. Imamo dogovor za ovaj film i za još dva filma koja ćemo ovde raditi, isto horora, „Treći lift” i „Skoro mrtav”, tako da će ti filmovi biti prikazani svuda u svetu. Oni su nam tražili da malo promenimo scenografiju, lokaciju snimanja, a ovde u Srbiji su sela takva, uklapaju se u priču horor filma (smeh). Šalu na stranu, ali ovde zaista ima takvih mesta i izdavač se oduševio kada smo mu pokazali slike sela Velika Reka - otkriva scenarista filma koji je na filmu „Izgubljeni grad” radio sa slavnim Endijem Garsijom.
Film će obilovati specijalnim efektima.
- Efekte će raditi Mirko Lakobrija koji je radio na filmovima „Sveti Georgije ubiva aždahu” i „Zona mrtvih”. Ekipu filma zaista čine sve umetnici iz celog sveta. Svi smo se okupili u Srbiji, pa krećemo sa snimanjem u aprilu, veći deo filma će se snimati u Velikoj Reci, jedan deo na Kalemegdanu, jedan na Slaviji - kaže Danijel i navodi da će se film premijerno prikazati već u avgustu ove godine.
- Film se radi u srpsko-kanadskoj produkciji, „Nož film”, a sve uz pomoć „Acrobat” i „Hollydan Works” filmskih kuća. U avgustu će premijerno biti prikazan, a nakon toga krećemo sa snimanjem još dva filma - „Treći lift” i „Skoro mrtav”.

Istraživanje o Mihizu dovelo me je do interesantnog primera gostovanja "stranaca u Raju" a to je film APPUNTAMENTO COL DISONORE Adriana Bolzonija koji je poznatiji kao scenarista nego kao reditelj brojnih italo naslova. Na ovom filmu potpisan je svojim amerikanizovanim imenom Robert McCahon a Mihiz je navodno potpisan među piscima kao Finley Hunt. Finley Hunt i McCahon se pominju na IMDBu i povodom jednog drugog filma, vesterna RUNNING WILD, i to kao odvojeni entiteti te bi se vrlo lako moglo konstatovati da su to verovatno Bolzoni-related pseudonimi kada i Hunt i McCahon ne bi imali upisane godine rođenje i smrti na IMDB.

U svakom slučaju, pošto je Avala Film koproducent ovog filma iz 1970. nema sumnje da je Mihiz bio umešan u rad na filmu. Reč je o vrlo pristojnom, nimalo eksploatatorskom naslovu koji se bavi tursko-grčkim sukobom na Kipru i britanskim oficirom koji pokušava da izbori primirje. Film je izrazito progrčki pošto Grci jedini imaju razvijene karaktere dok su turci prikazani kao tipovi. Doduše i glavni negativci filma su Grci ali ti negativci-ekstremisti su prevashodno prikazani kao devijacija u legitimnom grčkom pokretu za nezavisnost.

Zlog raspopa ekstremistu glumi Klaus Kinski, a dobrohotnog vođu otpora-težaka Hermesa igra Adolfo Celi, stara italo faca. Od italo glumaca treba naglasiti Evu Renzi koja se zapljunula jednog kod Argenta i Britanku za italo filmove Margaret Lee. Glavnu ulogu igra Michael Craig a Britance još reprezentuje George Sanders. U smislu glumačke podele, ovo je zapravo dosta classy rad, i uz ozbiljnost teme i odsustvo pokušaja da se rip-offuju neuporedivo skuplji i ambiciozniji filmovi, već sa idejom samo da se ispriča priča, APPUNTAMENTO deluje iznenađujuće pristojno.

Bolzoni ga je prilično sigurno realizovao na hercegovačkim i dubrovačkim lokacijama te je maksimalno iskoristio potencijale koje mu nudi taj ambijent sa svojom orijentalnom arhitekturom i primorjem.

Iako se na kraju sve svede na jednu dosta konvencionalnu kolonijalnu priču o Zapadnjaku koji shvata da Zapad ne treba da se meša u političke procese u stranoj zemlji, Bolzoni vodi celu stvar prilično kompetentno i kada se sve uzme u obzir, ovaj naslov spada među bolje koji su snimani na prostoru SFRJ.

* * 1/2 / * * * *

Pogledao sam PREDICTIONS OF FIRE poznat i kao PREROKBE OGNJA Michaela Bensona, dokumentarni film koji se bavi celokupnim NSK pokretom koji je internacionalno poznat pre svega kroz rad Laibacha, ali je objedinjavao i neke druge umetničke aktivnosti poput slikarske grupe Irwin i sl. PREROKBE se više bave globalnom aktivnošću NSK, i stavlja veći akcenat na Irwinovce i slovenačku scenu u širem smislu, analizirajući njihov odnos sa tradicijama totalitarizma i pozicijom u odnosu na komunizam i fašizam.

Među sagovornicima pojavljuje se Slavoj Žižek koji praktično parafrazira svoj poznati tekst o NSK, a ostali sagovornici potvrđuju sveopštu osmišljenost tog koncepta. Ono što PREROKBE nažalost ne objašnjavaju jeste ključno pitanje da li je ekipa NSK imala neku zaleđinu kada je prilično drsko delovala u okolnostima SFRJ koja je ipak bila jedna država sa priličnim ograničenjima javnog govora, odnosno da li su imali neku odstupnicu, neke pokrovitelje. U tom smislu, PREROKBE pokazuju širinu koncepta ali ne i ključni praktični element cele priče.

U vizuelnom smislu, PREROKBE je odlično realizovan i na neki način sam film je deo NSK zaostavštine. Jedan od savetnika na filmu bio je i Lazar Stojanović koga možemo i videti na snimku otvaranja Irwinove izložbe u Njujorku, pa zato ne treba da čudi histerična anitmiloševićevska pozicija filma u kojoj je on naravnmo tretiran kao nacionalista-fundamentalista.

U svakom slučaju, PREROKBE treba pogledati kao vrlo poučnu priču o izgradnji jednog umetničkog koncepta kakav nije viđen ni pre ni posle na našim prostorima.

* * * / * * * *

Pogledao sam HUMAN ZOO Rie Rasmussen. Ovaj film spada u bizarnijih stotinak minuta koji se mogu videti na temu srpske situacije.

Reći da je reč o antisrpskom filmu je understatement. Ali, s druge strane, reći da je to jedini utisak koji nosi ovaj film je ipak netačno. Rie je snimila sumanut, početnički film koji može da se pokazuje kao primer prenatrpanosti debitantskog filma. Ovaj film je istovremeno priča o nesnalaženje emigranata, priča o Srbiji i njenim problemima, gangsterska saga i ljubavni film. I sve te niti su do te mere razdvojene da su se iz HUMAN ZOOa mogla izmontirati tri kratka filma, i od svaki bi bio bolji film od ove celine.

Direktor fotografije bio je Thierry Arbogast, redovni Bessonov DP koji je prvi overio Rie svojom kamerom u De Palminom poslednjem masterpisu FEMME FATALE. Nažalost, ni Arbogast ne uspeva da digne ovaj film iznad nivoa boljeg, da ne kažem skupljeg srpskog filma, i to jednog slabije montiranog srpskog filma. Dakle, čak ni Bessonova produkcija sa brojnim saradnicima koje nudi nije uspela da ispolira ovaj film.

Rie kao reditelj i scenarista nije uspela da se snađe uprkos dobrim uslovima a kao glumica je potpuno besmislena, a snimljena je tako da čak ni ne izgleda naročito dobro. Kad kažem da ne izgleda dobro, to ne podrazumeva da je ona za potrebe ovog filma prestala da bude zgodna ženska, ali prosto, u svim ranijim filmovima, od kojih je najsenzualnije slikao Arbogast izgledala je bolje. Ipak, njeni fanovi su nagrađeni brojnim i često slabo motivisanim scenama seksa.

Ono što je bizarno jeste to da je jako teško odrediti ne samo žanr ovog filma već i njegovu ciljnu grupu. S jedne strane, ovaj film jeste drama sa socijalnim i političkim elementima ali su istovremeno u njemu zastupljeni brojni sex and violence momenti koji vuku na exploitation stranu EuropaCorpa.

U tom smislu, HUMAN ZOO se može posmatrati i kao brisanje potencijalnih rasističkih fleka iz TAKENa. U ovom filmu glavna junakinja je etnička Albanka sa Kosova koja 1998. godine uz pomoć krimosa dobrog srca - nezainteresovanog za srpsko nacionalno pitanje - beži grobaru sa lopate iz razrušene kosovske varošice po čijim ulicama idu razulareni Srbi, ubijaju ljude po ulici i siluju a u prvintnim razgovorima percipiraju albansko stanovništvo kao "pacove koji se kote", životinje, nižu rasu i sl.

Ono što je meni nejasno, zapravo, jeste kako naše poznate glumce poput Nikole Đurička koji igra tog dobrohotnog Srbina, što je zapravo i glavna muška uloga u filmu, ili Branislava Lečića, nije sramota da igraju u ovakvom filmu. Ideološka agenda na stranu, uostalom Lečić je bio u LDPu, film je u najmanju ruku jednostran, i nimalo nije hrabar jer samo podgreva već dobro utemeljene i poznate predrasude prema Srbima. U tom smislu, ove uloge ne nose nikakvu hrabrost, samo povlađivanje stereotipima i potpuno mi je nejasan interes koji tako poznati, omiljeni i dobro plaćeni glumci mogu da imaju u tako kompromitantnim ulogama. Sigurno nije reč o novcu, jer oni ipak zarađuju sasvim dovoljno, a verovatno nije ni građenje inostrane karijere jer upadljivo nisu zainteresovani za to.

HUMAN ZOO se neobično detaljno bavi Srbijom, prikazuje period banditizma, bombardovanja, potom petooktobarske promene i život posle. Naravno, u tom prikazu takođe podilazi stereotipima koji su nažalost ustaljeni i kod nas a to je da se ljudi neprestano ubijaju po ulicama, idu okolo sa isukanim oružjem i sl. Jedini simpatičan detalj je što se u klubu sluša pravi turbo folk, za razliku od naših filmova u kojima nema hrabrosti da se ide do te mere do kraja.

Glavni junaci u priči iz ratne/tranzicione Srbije su spasena Albanka i gangster koji ju je spasao a zaplet je vezan za njegovo snalaženje u svetu podzemlja i sl. Međutim, cela ta krimi priča je upadljivo naslonjena na istorijske događaje što je potpuno neočekivano za ovu vrstu filma i u tim segmentima HUMAN ZOO više liči na NATAŠU nego na neki strani film.

Što se kurioziteta u podeli tiče, zanimljivo je videti Cyrill Raffaelija u kameo ulozi koja nije stunt-related i Jelenu Gavrilović u jednoj sex & violence situaciji u kojoj se zagreva za SRPSKI FILM.

HUMAN ZOO je opasan promašaj, ali je nama izuzetno zanimljiv jer uprkos vrlo agresivnoj antisrpskoj agendi vezanoj za Kosovo, kasnije pokazuje bizarnu vezanost za naše teme koju je teško objasniti. Ako se Refnov PUSHER 3 mogao objasniti, njegova zemljakinja je potpuno neobjašnjivo fascinirana nijansama miloševićevske Srbije.

* 1/2 / * * * *

Našao sam blog o snimanju CORIOLANUSa. Evo par linkova...

http://30ninjas.com/blog/blade-of-a-kni ... w-war-film

http://30ninjas.com/blog/ralph-fiennes- ... t-and-crew

http://30ninjas.com/blog/ralph-fiennes- ... coriolanus

http://30ninjas.com/blog/ralph-fiennes- ... the-street