dal je neko gledo film ULTIMATUM iz 1938me, poslednji od r. wienea (umro, pa ga završio r. siodmak)?

film govori o ljubavi srpskog oficira Generala Simovića (Erich von Stroheim) i austrijanke, uoči i za vreme WWI.

za razliku od ovih današnjih filmova i igrica u kojima, kao, figuriraju neki 'srbi' s nesrpskim imenima, imponuje kad vidiš u cast of characters istinska naša imena: Stanko Salic, Anna Salic, Lt. Ristic, itd.

"This drama is set in the Balkans just before WW II erupts and chronicles the marriage of a Serbian soldier to an Austrian woman. During the wedding, the bride is accompanied by a friend who objects to the union on nationalistic grounds."
ovaj plot greši sa vremenskim smeštanjem, nema WWII veze s ovim.

nađoh samo ovaj rivju na NYTIMES-s

The Lone Wolf Strikes (1940)
February 5, 1940
THE SCREEN; 'Ultimatum,' a French Film of 1914's War of Nerves, at the Fifth Avenue--Reports on Other New Films
By FRANK S. NUGENT
Published: February 5, 1940

It sometimes happens that a film's lack of professional polish, its jagged continuity, raw lighting and unartistic photography become its greatest assets. "Ultimatum," the new French film at the Fifth Avenue Playhouse, is shot through with these defects, yet must be considered, because of them, a strangely vivid, naturalistic account of the war of nerves which always precedes war itself—the war of nerves, in this case, being between Serbia and Austria-Hungary just before and just after Sarajevo. We give the picture no great credit as drama, since its personal story has no dramatic strength, but it is an interesting record of growth of those monstrous fungi—fear, hate, suspicion and arrogance—which spring up overnight on war-shadowed land.

In telling of their effect on a people and on a few little persons, Robert Wiene, its director, has employed realism almost as diligently as he employed expressionism in his more famous "Cabinet of Dr. Caligari." From libraries of film he has taken shots of Serbian and Hungarian peasants dancing together on the banks of the Danube, of calm citizens of Belgrade and Vienna, looking much the same, as they go about their daily work. And matching the objectivity of his peacetime scenes have been his glimpses into clubrooms where round-table generals and post-military-age patriots complacently mouth the world "ultimatum," speak proudly of national honor and forecast glorious victory within five weeks.

Unfortunately Mr. Wiene has been unable to carry over his cynical, pointed appraisal of war into the personal drama his cast has striven helplessly to clarify and vitalize. The story of two former comrades, in love with the same woman and predestined to meet on the unsafe ground of espionage, is melodrama basically, and rather inept melodrama as it comes through here. More effective, but only by performance and not by significance, is Eric von Stroheim's portrayal of the crippled commandant whose personal gallantry and chivalry (like that of his officer in "Grand Illusion") stands out ruefully against the murk and dirt of war itself. This was Wiene's last picture. He died a few weeks after its completion. He intended it obviously as some sort of a message and a warning; since it came too late, it probably does not matter that it was not worded any too clearly and exists merely as an interesting, if cryptic, document.


ULTIMATUM, screen play by Leo Lania, with dialogue by Alexandre Arnoux; music by Adolphe Borchard; directed by Robert Wiene; a French production distributed here by Hoffberg Productions, Inc. At the Fifth Avenue Playhouse.
Commandant Stanko Salic . . . . . Bernard Lancret
Anna Salic . . . . . Dita Parlo
General Simovic . . . . . Eric von Stroheim
Captain Karl Burgstaller . . . . . Abel Jacquin
Lieutenant Ristic . . . . . Georges Rollin
Legrain . . . . . Marcel Andre
Usir . . . . . Aimos

Učili smo ovaj film iz Istorije filma 1 ali ga nisam gledao. Ima i onaj iz iste epohe o raskalašnim prinčevima iz države Monteblanko. Čini mi se da zove THE MERRY WIDOW... To su tridesete ili pozne dvadesete. To je stroheim režirao, čini mi se.

Manojlović u nastavku „Largo Winch“

Sredinom godine počinje snimanje nastavka filma „Largo Winch”, a glavne uloge će, kao i u prvom delu, tumačiti Miki Manojlović i Tomer Sisli, režiser je Žerom Sale, koji je sa Žulijenom Rapenom i autor scenarija.

Da podsetimo, film je zasnovan na belgijskom stripu „Largo Winch”, a Miki Manojlović igra milijardera Nerija Vinča, čoveka koji je vlasnik najvećeg svetskog konglomerata, multinacionalne kompanije „W company”. Nerio želi da svoje bogatstvo i kompaniju ostavi nekom u nasledstvo. Pronalazi Larga Vinceslava (Tomer Sisli), siroče koje je poreklom iz Srbije, nudi mu obrazovanje i bolji život, te ga usvaja. Nakon usvajanja, milijarder je Larga dao porodici koja živi na Jadranskom moru, a potom misteriozno nestaje. Tada stvari počinju da se komplikuju...
U prvom delu, koji je snimljen 2008, zapažene uloge su imali i Radivoje Bukvić, koji je igrao Largovog polubrata Gorana, i Bojana Panić, koja je tumačila ulogu Meline, devojke Larga Vinča. Osim Mikija Manojlovića i Tomera Sislija, u nastavku koji će se snimati u Nemačkoj, Hongkongu, Tajlandu i Kini, glume i Klemens Šik i tajlandska glumica Napakpapha Nakprasite.

Debitantski film Mihajla Stanića u Holivudu

Rade Šerbedžija glumi sa ćerkom

Mihajlo Stanić je jedan od brojnih naših reditelja koji su osamdesetih godina gradili karijeru u Srbiji snimajući spotove, a devedesetih otišli u SAD da pokušaju da rade filmove u Holivudu. Uskoro će premijerno prikazati svoj niskobudžetni prvenac „Pupoljak” u kojem će igrati Rade Šerbedžija i njegova ćerka Nina.

Posle dugogodišnjeg truda Mihajlo Stanić je 2004. godine u Los Anđelesu osnovao kompaniju „Dreamscape films”. U filmu „Pupoljak” radnja se vrti oko petnaestogodišnje devojčice Lusi koja sa svojom majkom prostitutkom i narkomankom živi na ulicama Los Anđelesa. Majka pokušava da svoju maloletnu ćerku ubaci u surovi svet prostitucije. Ovih dana film će premijerno biti prikazan u Americi, a u njemu glavne uloge igraju Rade Šerbedžija i njegova ćerka Nina.
- Odlučio sam da snimim film o beskućnicima u Los Anđelesu kojih ima na hiljade i čiji je život zaista prava podloga za filmsku dramu. Tako je nastao „Blossom” („Pupoljak”). Prvo smo snimili kratki film od dvadesetak minuta, pa sam dobio dodatna sredstva i snimio još pola sata. Konačno sam završio priču i dosnimio još pola sata i sada je to dugometražni igrani film. Angažovao sam nekoliko izuzetno poznatih holivudskih glumaca kao što su Džon Sevidž, Di Valas i Rade Šerbedžija, koji su pristali da kod mene rade za smešan honorar. Glavnu ulogu u filmu igra Nina, sedamnaestogodišnja ćerka Radeta Šerbedžije - kaže Stanić koji je kućni prijatelj porodice Šerbedžija.
Nina, ćerka Radeta Šerbedžije i rediteljke Lenke Udovički, sa šesnaest godina je glumila u „Teatru Ulisses” na Brionima u predstavi „Romeo i Julija ‘68”. Filmska drama „Pupoljak” o beskućnicima i dečjoj prostituciji bila je veoma zahtevna.
- Početna ideja reditelja Mihajla Stanića, inače prijatelja mojih roditelja, bila je da snimimo kratki, dvadesetominutni film, ali tokom snimanja minutaža se neprestano povećavala i stali smo na pedeset minuta. Pošto tema o beskućnicima u LA, nažalost, nema kraja, snimili smo još materijala i sada je to dugometražni film. Osim što su mi usadili ljubav prema umetnosti, roditelji su me naučili i da saosećam sa problemima ljudi oko sebe - kaže Nina.

Naša glumica snimila novi film u Francuskoj
Bojana u filmu Tonija Gatlifa


Srpska glumica i uspešna manekenka Bojana Panić zajedno sa svojim partnerom Žoržom Babluanijem glumi jednu od glavnih uloga u francuskoj drami „Korkoro”, koju je režirao Toni Gatlif, dobitnik „Zlatne palme” 2004. za ostvarenje „Exils”. Film koji govori o progonu Roma tokom Drugog svetskog rata u Francuskoj osvojio je Gran pri i nagradu publike na Filmskom festivalu u Montrealu, a evropska bioskopska premijera je zakazana za 24. februar.

U filmu „Korkoro” (što na romskom jeziku znači „Sloboda”) glume i Mark Lavoan, Meri-Žoze Kroz, Džejms Tijeri i Matijas la Liberte, a Bojana Panić igra Tinu, članicu velike romske porodice koja luta Francuskom tokom Drugog svetskog rata. S njima putuje i mali Klod, dečak koji traži novu familiju nakon što su njegovi roditelji „otišli i nikada se nisu vratili”. Kada dolaze u grad gde su svake godine ostajali po nekoliko meseci da bi radili u vinogradima, Romi saznaju da, po novim zakonima, ne smeju da se ponovo sele. Iako im pomažu gradonačelnik Teodor i učiteljica Lundi, Romi su uhapšeni i prebačeni u zatvorenički logor. Ipak, Teodor uspeva da iz spase iz logora tako što im daje parče zemlje na kojem moraju da se skrase. Ali zov slobode je jači i od smrtne opasnosti i nakon što su Teodor i gospođica Lundi uhapšeni, romska porodica odlučuje da nastavi svoje putovanje...
- U svakoj zemlji u kojoj sam gostovao sa svojim filmovima Romi su me pitali zašto ne snimim film o holokaustu nad Romima. Početkom 2007, dok sam učestvovao na internacionalnom kolokvijumu Roma u Strazburu, mladi romski delegati su me ponovo pitali kada ću snimiti film o deportaciji Roma, a ja sam im kao i uvek odgovorio da nisam pronašao priču koja može da podrži ovako značajan film. Kada sam pronašao priču o Talošu baziranu na svedočanstvu istoričara Žaka Sigoa, počeo sam da pišem scenario - rekao je Toni Gatlif i dodao:
- Ovaj film nije optužba već svedočanstvo o progonu Roma. Veoma mi je važno da svi koji to ne znaju saznaju da su Romi deportovani u Francuskoj, ali i celoj Evropi. Takođe, želim da mlade ljude upoznam sa činjenicom da su zli zakoni protiv Roma iz 1912. i propisi Višijevske vlade koji zabranjuju nomadski način života, omogućili slanje Roma u nacističke koncentracione logore.